එපා... කවදාවත් එහෙම දෙයක් දකින්න හිතන්නවත් එපා...
ඉන්න... මම කියන්නම් ඒ කතාව...
එතකොට ඔයගොල්ලන්ටම තේරෙයි ඒක දරාගන්න කොච්චර අමාරුයිද කියලා....
හැම කතාවකම වගේ මේ කතාවෙත් කුමාරිකාවක් ඉන්නවා... කුමාරයෙක් නම් නෑ...ඉන්නෙ සිත්තරෙක්...
ඒ කුමාරිකාව තමයි මේ ලෝකෙ ඉන්න අහිංසකම කුමාරිකාව...එයා තමයි සිත්තරාගෙ පින්සලට පාට දුන්නෙ...
සිත්තරා ඒ පාට දිය කලේ කඳුලු වලින්...
කුමාරිකාව සිත්තරාට ඇති තරම් පාට දුන්න වගේම සිත්තරාට ඒ පාට දියකරන්න ඇති තරම් කඳුලු එයා ලඟ තිබුණා...කවදාවත් ඉවර නොවෙන තරම්...
ඒ දෙන්න එකතු වෙලා ඇන්ඳ සිත්තර ඔක්කොම එකතු කරල අහසෙ රැන්දුව නම් මේ ලෝකෙට කවදාවත් ඉර එලිය වැටෙන එකක් නෑ...මුළු අහසම වහන්න තරම් සිත්තර ගොන්නක් ඒ දෙන්න ඇඳල තිබුනා...
ඒත් ජීවිතේ හරිම පුදුමාකාරයි... වෙලාවකට අපිට හිතා ගන්නවත් බැරි දේවල් හිතාගන්න වත් බැරි වෙලාවල අපි ලඟටම ගෙනත් දෙනවා...තවත් වෙලාවක ඒ දුන්න දේවල් අපෙන් උදුරල ගන්නෙ අපි හිතන්නෙ වත් නැති තරම් වේගෙන්.
මේක මම කියන දෙයක් නෙවෙයි... මට ඇහුනා ඔයාගෙ හිත කාටවත් ඇහෙන්නෙ නැති වෙන්න එකමත් එක දවසක එහෙම කියනවා. ඒත් කවදාවත් හිතුනෙ නෑ ඒක ඔයාට විතරක් වෙන දෙයක් නෙවෙයි කියලා.
