පපු තුරේ හිස තියාගෙන දවසක් ඔයා
මතකයිද කෙඳිරුවා...
මේතරම් සුවැති උණුහුම් මොළොක් සයනයක
සදා කල් නිදන්නට තියේ නම් මට කියා...
සැබෑ නොම වීද අද ඒ වදන් තරමකට...
වෙනස නම් ලය මතෙහි නොවේ නුඹ නිදන්නේ
හද ගැබේ පතුලේම නුඹ නමින් සදා කල්
තැනුණු රජ මැදුරේය..
එහි නුඹට සදා කල් ඉන්න ඉඩ හසර ඇත..
වෙනත් කිසිවෙකුට එහි එන්න අවසර නැතිය...
මුර සෙබළු අයෝමය දොරටු කිසිවක් නැතිය
දනිමි නුඹ කිසි දිනක පලා යන්නේ නැතිය...
No comments:
Post a Comment